aleviler alewiten

Ayhan Aydın

Kemal Özcan (Derviş Kemal)

Söyleşiler gerçekçi olduğunca güzel, anlamlı ve kalıcıdır. Ben de gerek diğer söyleşilerimde gerekse halk ozanlarıyla yaptığım söyleşilerde bu hususlara dikkat ettim, etmeye çalıştım. Söyleşinin yalın olmasına, içten olmasına ve gerçeği yansıtmasına... Şu anda sizinle de yapacağım söyleşi için de aynı duygular içindeyim. Her şeyden önce sizi okurlarımıza tanıtmak amacıyla yaşam öykünüzü sizin ağzınızdan dinlesek, bizlere neler söyleyeceksiniz?

– İsmimin Kemal Özcan olmasının yanında şiirlerimde Derviş Kemal mahlasını kullanıyorum. 1930 yılında Yunanistan'ın Dimetoka İlçesi'ne bağlı bir köyünde doğmuşum. Aynı yıl Anayurt'a iltica etmişiz. Uzunköprü'ye yerleşmiş bulunduğumuzdan ben hep burada yaşadım. Uzunköprü'de ortaokul olmadığı için ilkokuldan sonra okuyamadım. Belki başka bir şehre gidebilirdim ama yoksulluk buna engel oldu. İlkokuldan askerliğe kadar çiftçilik yaptım. Askerlikte daha önce öğrendiğim daktilonun faydasını gördüm. Askerlikte yazıcı oldum. 4 ay Edirne'de Jandarma Okulu'nda eğitim gördükten sonra İzmit'e düştüm. Şimdiki adı Kocaeli, Kocaeli'nin Gebze İlçesi'nde bir süre kaldıktan sonra alay kalemine alındım. Askerlikten sonra ise katip olarak çalışmaya başladım. Mahkemenin açtığı bir sınavı kazanarak, Uzunköprü Sulh Ceza Mahkemesi'nde zabıt katibi, yeni ismiyle tutanak yazmanı, olarak göreve başladım. 1955'te başladığım çalışmamı 30 yıl aralıksız aynı yerde sürdürdüm. 1983 Mart ayında emekli oldum. Evliyim. Biri erkek üç çocuğum var.

Seyahat etmeyi çok seven birisiyim. Fırsat buldukça sürekli seyahat yaptım, yapıyorum. Bu seyahatlerim esnasında birçok kişi tanıdım, birçok da dostum, arkadaşım oldu. 13 kez Hacıbektaş'a gittim. O törenlerde kurduğum dostluklar kalıcı oldu.

Sizde izleri hala canlı olan dostluklarınızdan bahseder misiniz?

– Rahmetli Feyzullah Çınar'la tanıştım ilk önce. Âşık Daimi, Âşık Nesimi, Hüseyin Kaçıran.. İlk tanıştığım dostlarımdı. Bu derinleşti ve yaygınlaştı zamanla.

Ozanlar, ozanlık... Anadolu Uygarlığı'nın zengin gözeleri ozanlık geleneğinin sürdüren ozanlarımız; zengin birikimleriyle duygu, düşünce, fikir yüklü dizeleriyle topluma pek çok şey verdiler. Yol gösterici oldular, eleştirmen oldular. İnsanların başkalarına söyleyemeyeceği duyguları, heyecanları, sitemleri şiirlerle dile getirdiler. Bunlar insandan insana, toplumdan topluma aktarılarak yayıldı. Peki sizin içinizde nasıl başladı bu kıpırtı, coşku?

– Ben ilk şiirimi 15 yaşındayken yani 1945'de yazmaya başladım. Aşk, sevgili üzerine yazılan şiirlerdi ilk şiirlerim...

1956 yılında ben ceme dahil oldum. Ceme girdim. Cemdeki o büyük alemi görünce bende büyük değişiklik oldu. O güne kadar yazdığım aşk şiirlerini yırtıp attım. Ondan sonra tasavvufa yöneldim. O yıldan beri de yazıyorum. Şimdi üçbinden fazla şiirim var. Fakat yazdığım şiirleri devlet memuru olduğum için yayınlayamamıştım. Feyzullah Çınar benim birçok şiirimi okudu. Şimdiye kadar bir kitap da yayınlayamamıştım. İlk kitabım Alev Yayınları'ndan çıktı. Bu kitapta 150 şiirim var. Daha on kitaplık şiirim hazır bekliyor. Şiirlerimde insan sevgisi ve duygusunun, tasavvufun açık etkilerini görmek olası.

Ben tasavvufta aradığımı buldum, diyebilirim. Çünkü ben insanlığı aradım, arıyorum. İnsanlığı da tasavvufta buldum. İnsanın ne olduğunu da çok iyi anladım. O bakımdan şiirlerimde devamlı insanı, insan sevgisini ön plana çıkardım. Bunun yanında sosyal konuları, sorunları içeren şiirlerim oldu. Tanrı’yı ararken, Tanrı’nın insanda olduğunu gördüm, tasavvufta. Bu yüzden insanları taparcasına seviyorum.

Yunus, "yaratılanı sev / yaratandan ötürü" diyor ya. Yalnız biliyorsunuz her insanı sevmek mümkün değil. İnsanlığın da insan olmanın da bazı kuralları var. O bakımdan ben insanın nasıl olması gerektiğini hep ön planda tutmuşumdur. Bunu pek çok şiirimi de vurguluyorum. Sürekli yoksulun yanında yer almaya çalıştım, ezilmişin yanında yer almaya çalıştım. Yine bu şiirlerimde vardır. Ben, güzelleme, sevgili üzerine şiirler yazmadım. Hayatta tüm insanların içinde büyük umutlar vardır. Herkes bir şeylere sahip olmak ister. Ben ise bir şiirimde olduğu gibi bu şekilde olmak isterim.

"Bir bağda bir salkım üzüm olsam da / Zamanı gelince kesseler beni / Fabrikada dibeklere dolsam da / Preste sıkarak ezseler beni / Pres beni iyicene sıktı mı / Çekirdeğim kabuğumdan çıktı mı / Şıra tavasına suyum aktı mı / İnce eleklerden süzseler beni / Vaktiyle üzümken döndün mü suya / İçime çalsalar tahıldan maya / Bade hu doldurup ağaç fıçıya / Yıllarca hapsedip üzseler beni / Şaraba dönüşsem takdire uyup / İnsanlar bana da ihtiyaç duyup / Fıçıdan çıkarıp camlara koyup / Mecliste masaya dizseler beni / Derviş Kemal der ki budur efkarım / Gerçek insanlara yoktur zararım / Dergah-ı Ali'den güzel dostlarım / Kevser niyetine içseler beni".

Dostlar, dostluk meclisi, muhabbet... Her şeyden önce insanın dünyaya karşı almış olduğu tavır önemli sanırım. Dürüstlüğü, mertliği, boyun eğmezliği... Dostlar meclisine girmek öyle kolay olmasa gerek?... Zor yol, nelere uyularak o yolda yürünecek? O zor, dar kapıdan nasıl geçilecek?

– Kapı gerçekten çok dar. Şimdi, dostlar meclisi dedik, buna Alevi cemi desek nasıl olur? Alevi ceminin, kapısı daha dardır çünkü. O kapının içinde ölmek de var. Yalnız bu ölmek, zahiri anlamda ölmek değil. Ölmeden evvel ölmek, can tendeyken evvel ölmek. Biz de kapı herkese açılmaz. O dar kapıdan girmeden önce bir rehber buluyorsunuz. O rehber sizi ölçüyor, biçiyor, tartıyor. Artık oraya yanaştığınıza kanaat getirdikten sonra o kapıya götürüyor sizi. O kapı manevi bakımdan çok büyük ama aynı zamanda iğne deliği kadar da dar... Kapıya götürüyor ve "böyle böyle bir can getirdim" diyor. Mevlana diyor ki, ne olursan ol, gel. Fakat bir de şunla karşılaşıyorsunuz Alevilikte, "Gelme, gelme; dönme dönme; gelenin malı, dönenin canı gider". Bu korkunç bir şey. Gelenin canı gider, diyor. Yani, bu meclise gelenin nefsini öldürürüz, deniyor. Canlı ölü haline gelirsin, deniliyor. Buna tasavvufta "Enel Hakk" da deniliyor. Hasılı o huzurda ömür boyu hiç bozmayacağın bir ikrar veriyorsun. Ömür boyu bozmayacağın.. Alevilik'te tövbenin pek bir anlamı yoktur... Önemli olan suç işlememektir. Diğer tarafta ise tövbe edebilirsin ve bağışlanırsın da. Bizde tövbe ikrardır. İkrar da beşikten mezara kadar sürüyor. Buradaki beşik ilginçtir. İkrar meclisinde biz esas doğarız. İkrar verdiğimiz anda dede, baba size, herkes bu yükü taşıyamaz gel yol yakınken dön; girmeden iyice bak bu yol dikenli yokuşlu bir yoldur çıkamazsın; demirden leblebidir çiğneyemezsin; ateşten gömlektir giyemezsin, der. Ceme aldığı halde yine de bunları sayar. Ondan sonra onun ikrarını alır. Mürşid, “Ben seni senden aldım; tekrar seni sana verdim; var kendine mukayyet ol, sahip ol kendine” der. Şimdi burada bir alış-verişten sonra yeniden bir doğuş gerçekleşiyor. İkinci kez dünyaya geliş var yani. Tertemizdir insan o anda. Bu ikinci doğuşu yaptıran rehberin ise senin manevi baban oluyor. Fakat anlamı öz-babadan ileridir. O rehberin eşi ise senin annen oluyor. Bunlara ahiret annesi, ahiret babası da deniyor. Kişinin kendisini bu kadar uzun süre bu kurallara uyarak yaşatması oldukça güçtür. O yüzden ikrardan mezara kadar olan süreye biz "sırat köprüsü" diyoruz. Yani bu köprüde çok dikkatli yürümek lazım. Aksi halde düşersin. İşte düştün mü de "düşkün" olursun. Eğer sağlığında bu köprüyü geçersen artık öbür dünyada olup olmadığını bilmediğiniz, sırat köprüsü diye, bir şey de önemini kaybeder. Mesela Yunus ne kadar güzel söylemiş, "Sırat kıldan ince derler ama / Gidip üstüne bina kurasım gelir." Demek ki o kadar ince değil. Fakat bundan geçmek zor. Şimdi işte bunları görünce değiştirdim ilk aşk şiirlerimi. Gerçek aşkımı buldum ben.

Tanrı Kur’an’da söylüyor, insanı çamurdan yarattığını ve meleklerin ona secdesinin gerektiğini, şeytan ise Adem'e secde etmediği için lanetleniyor, şimdi insana secdeyi uygulayan insan topluluğu Alevilerdir.

Aslında her şey insanın elindedir. Ama bunlar içinde gerçek olan insanlar sorumluluk duygusu içindedirler. Yukarda saydığım tüm aşamalar insanı gerçek bir insan yapmak içindir. Ben artık cemleri bir okul olarak nitelendiriyorum, bir ibadet yeri olarak değil. İrfan mektebi, cemler olsa gerektir. Eğitici, öğretici yeni kişiyi değil İrfan mektebinde aşağı yukarı 18 sene okudum. Sonradan bizim mektep kapandı.

Tabi tüm babalar aynı içtenliğe, bilgiye sahip değil. Bir baba gerçekten eğitici vasıflara haiz olmalıdır. Kötü okuldan, kötü eğitimden, kötü öğrenci çıkar. Artık çağdaş fikirlere, düşüncelere gerek vardır.

Peki Sevgili Özcan, bu dar kapılardan geçmede; 4 kapı 40 makam Enel Hakk, insan-ı kâmil, mürşide ulaşma yollarında, size yol gösteren size şevk veren, sizi besleyen ozanlar kimlerdir? Hangi ozanlardan etkilendiniz?

– Gerek daha önceki yüzyıllarda yaşamışların gerekse günümüzdeki halk ozanlarının şiirlerini iyice okudum. Bunların benim üzerimde etkileri olmadı, diyebilirim. Yalnız en sevdiğim ozan Pir Sultan Abdal'dır. Pir Sultan Abdal'ı hiç bir ozanla kıyaslamak mümkün değildir. Pir Sultan öyle bir dönemde yaşamış ki, insan hayatı yöneticilerin iki dudaklarının arasında. O dönemin gerçeklerini yüksek sesle haykırması hatta ölümü bile hiçe sayarak bu yolda yürümesi, onu tüm ozanlardan ayırıyor. Zindanlarda bile “Açılın kapılar şaha gidelim" diyor. Şiirleri de çok kuvvetli. Ben Pir Sultan aşığıyım, hayranıyım. En sevdiğim ozan Pir Sultan Abdal'dır.

Mesela diğer ozanlar içinde mertliğiyle tanıdığım Âşık Nesimi'yi de severim.

Tasavvufu içinde taşıyan Alevilik - Bektaşiliğin ve onun belkemiğini oluşturan halk ozanlığının sizce ne gibi bir işlevi olmuştur, bu Anadolu toprağında? Ozan kimdir, ozanlık nedir sizce?

– Ozan, halkın gözü, halkın dili, halkın kulağıdır, özetle. Çok eskiden de ele alsak ozanlarda şunu görürüz. Onlar sürekli halkın yanında yer almışlardır. Daima halktan yana olmayı gündemde tutabilmişlerdir. Bu birbirine aktarıla aktarıla günümüze kadar gelmiştir. Biz de aynısını yapıyoruz aslında. Sürekli halktan yana olma, halkın ezilmesini önleme ve halkın duyamadığını, halkın göremediğini halkın söylemediğini onlar adına yapmak. Ozanların işlevi bu. Fakat bunca ölümlere karşı, başı var. Bunu ihlal edenler, Alevilik ve Bektaşiliğin temel ilkelerine uymayanlar, ben Aleviyim, Bektaşiyim, demesinler.

Pir Sultan'ın çağrısı boşa gidiyor, "Gelin canlar bir olalım." İnsanlar bir olmazsa, sömürüyü sözüm ona bu felsefeyi savunanlar ya varsa o zaman o sözlerin bir anlamı da kalmıyor. Nerede bu birlik? Bir şeye daha değineceğim. Ben Arapça'ya karşıyım. Bizim Türkçe ne güne duruyor da Arapça kullanılıyor? Cemlerde Arapça Kur'an okunmasına da karşıyım. Tüm konuşma ve dualar Türkçe olmalıdır. Dua cami hocasının yaptığından farksız olduktan sonra bu duayı ben ve diğer insanlar anlamadıktan sonra ne anlamı var bu dua okumanın? Herhalde dünyanın hiçbir ülkesinde insanlar ibadetlerini bir başka dille yapmıyorlardır. İnsan yaptığı ibadetin anlamını bilmedikten sonra ne anlamı kalır o ibadetin.

Alevilerin soyu Şamanlardan gelmektedir. Türkmenler, Tahtacılar, Çepniler hepsi özde Alevidirler.

Tabii şimdi bir Alevilik/Bektaşilik ayrımı var. Fakat bence bunlar özde aynıdırlar. Trakya'da Bektaşilik denir, babalar vardır. Anadolu'da bu dedelik olur. Bakın mesela Bektaşiliğe yakın daha 12 tarikat vardır. Gülşenilik gibi. Ben Kızıl Deli Sultan'a bağlıyım. Akdeniz’dekiler Abdal Musa'ya bağlılar. Fakat tümü bir ağacın kolları gibiler ve tümü de Bektaşiliğe bağlıdırlar.

Ama Alevilik ve Bektaşilikte bir eşitlik olduğu için ben bu ayrıma da karşıyım. İran'daki Şiilikle Anadolu'daki Alevilik - Bektaşilik arasında ise hiçbir bağ yoktur. Yalnız her ikisinde de lügat anlamı Ali severlik olarak geçiyor.

Halk ozanlarının ülke sorunları karşısındaki duyarlılıklarının da şiirlerine yansıdığını, yansımasının gerektiğini belirtiyorsunuz. Siz Türkiye'nin temel toplumsal sorunları olarak neleri görüyorsunuz, bunlar sizce nasıl giderilebilir?

– Türkiye'deki ezilenler hâlâ ezilmekte, yaşayanlar daha rahat yaşamaktadırlar. Bu yıllardan beri böyle olagelmiş. Herhangi bir çözüm de bulunamamış. Çözüm yolları devamlı kapatılmış.

Türkiye'de bir kesimin ezilmesi artarken buna ters orantılı olarak belli bir kesimin gelirleri de sürekli artıyor. Ayrıca işçi-memur kesimi de var. İşçi yine sendikalarla haklarını arayabiliyorlar. En azından buna çaba sarf ediyorlar. Memurun bu konuda da hiçbir hakkı yok. Memurların sendikal haklarında ve ücretlerinde bir iyileşmeye gidilmedi.

Türkiye'de ilginçtir meselâ işçiler veya diğer kesimden insanlar haklı taleplerini dile getirirken ne yazık ki kişisel isteklerini ön plana çıkarıyorlar. Genel geçer kapsayıcı bir düşünce ve eylem ortaya koyamıyorlar. Yani diyelim ki sadece ücret konusunu dile getiriyorlar. Diğer hiçbir konuda tümüyle ortak bir eylem yapılamıyor. Tüm demokratik haklar eşitçe ve hep beraber, her kesimden insanla savunabilmelidir. Türkiye'nin eksikliği ve geriliği burada görülüyor. Diyelim ki çevre kirliliği. Bu konuya çok ciddi şekilde hangi sendika eğilmiştir, şimdiye dek? Türkiye'nin en büyük ciddi sorunu bence ekonomik dengesizliklerdir. İşçinin hele memurun hali çok kötüdür. Ben bir memur olarak tam 30 yıl devlete hizmet ettim. Mutfak masraflarında bile zorlandık. Şimdi emekli maaşım 7 milyon. Ben bu parayla nasıl geçinebilirim. Bu millet şimdi ne yapsın? Nasıl mutlu ve huzurlu olsun bu ülkede? Türkiye'de kimsenin kafasının içindeki düşünceye sınır getirme yetkisi yok. Ama çok acı bir, gerçek Türkiye'de düşünce açıklama özgürlüğü yok. Benim en büyük isteğim toplumun huzurlu bir şekilde yaşamasıdır. Yeter ki Türkiye'de ezen / ezilen farkı kalmasın. Öyle bir ortam özlüyorum.

Türkiye'de ezenle ezilen ayrımının kalmadığı, insanların eşit şartlarda yaşayabildiği bir ortamın oluşması için, tüm dünyada bu şartların oluşabilmesi için sizce neler yapılmalıdır?

– Kültürün, eğitimin yaygınlaşması gerekir. İnsanların düşüncelerini açıklamalarının serbest olması gerekir.

Biraz da anılarınızdan, dostluklarınızdan, hüzünlerinizden bahsedelim. Ozanlardan, ozanlıktan bahsedelim. Değer verilmeyen, şimdi bazı sanatçıların yalan-yanlış şiirlerini okudukları, kendi başlarına bırakılan, adları sanları bile anılmayan, kimi törenlerde kendileri çalıp kendileri dinleyen ozanlarımız. Halk kültürünün değeri az bilinir kişileri ozanlar konusundaki anılarınızdan söz edelim biraz da.

– Elbette acı anılarım var. Bir tarihte Hacı Bektaş Veli'yi Anma Törenleri'nde Hüseyin Kaçıran isimli bir halk ozanıyla tanışmıştım. Adana'da Osmaniye'de oturuyormuş. Hacıbektaş'a gelmiş. Onun şiiri çok kuvvetli fakat sazı yok. Geleneksel ozanlık yarışmasına katılacağını söyleyerek benim de gelmemi istedi. Yarışma da Kaçıran ikinci oldu. Kendisine bir plaket verdiler. O ise bir süre plaket verilen yerde durdu, plaketi verenle konuştu. Çıkınca buluştuk. Niçin uzun süre orada kaldığını ve neyi konuştuğunu sorunca, kendisine plaket yerine 2500 lira vermelerini istediğini söylemiş. Çünkü Osmaniye'ye gidecek parası yokmuş. Onlar ise kabul etmemişler. İşte ozanlarımızın durumu.

Şimdi bazı sanatçılar ozanların şiirlerini okurken değişiklik yapmada herhangi bir sakınca görmüyorlar.

Sezen Aksu'nun Âşık Daimi'nin şiirinde yaptığı gibi. Son dörtlük tümüyle değişmiş. “Daimiyim her can ermez bu sırra / Gerçek kamil olan erer o nura / Yusuf sabır ile vardı Mısır’a / Bu da gelir bu da geçer ağlama" orijinali buyken şu hale dönüştürüldü şiir: “Daimiyim her can ermez bu sırra / Yusuf sabır ile vardı Mısır’a / Koyun olsam giderdim ardı sıra / Bu da gelir bu da geçer ağlama." Daha buna benzer sayısız hata, yanlış.

Bence de buradaki en büyük eksiklik şu, kendilerini günün koşullarına göre çeşitli mevkilerin üstlerinde görenler, kendi kendilerine her konuda ahkam kesenler, daha önceki birikimleri kolayca yadsıyabiliyorlar. Pir Sultan, Yunus veya Daimi, böyle demiştir, diyerek eserlerini kendince değiştirerek yorumlama gibi cüretkar davranabiliyorlar. Bu da Pir Sultan'ın, Âşık Daimi'nin bilinmeden, kavranmadan, hissedilmeden söylendiğini gösteriyor. Bu özümsenmiş olsa kitaplar şiirler okunur, daha önceki kasetler dinlenir. Bir çalışma da buna göre yapılır. Âşık Daimi aynı parçayı "Bana Ne" isimli kasetinde söylüyor. Mesela en azından Âşık Daimi'nin aynı isimli parçasını Sezen Aksu daha önce dinlemiş olsaydı bu hata da olmazdı. Bir de şiirin sahibinin sesinden okumak bu parçayı değişik formlarda da okumaya yönlendirebilirdi Aksu'yu.

Bunlar aslında bir trajedinin yansımaları. Başta ozanlar, şairler, yazarlar günümüz tüketici toplumunda kof, yoz ortamında birer meta olarak algılanıyor, onların ürünlerinin istenildiği gibi yağmalanabileceği, sömürülebileceği, satılabileceği, değiştirilebileceği gibi bir kanı çoktan yerleşmiş, genel kabul görmüş durumda.

Ozanın eseri:

Şah Damarı, Şiirler. Alev Yayınları 1996.

Şiirlerinden Örnekler:

Haydar-ı Kerrar Aşkıyla

Erenler yoluna girdim,

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

Ben bu yola emek verdim,

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

İlden ile yolcu oldum,

Çok yerlerde mihman kaldım,

Nice güzel dostlar buldum

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

Gözümdeki pası sildim,

Dostluk neymiş iyi bildim,

Sizi sevdim, size geldim

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

Fakir aciz yol oğluyum,

Erenlerin sağ koluyum,

Bilseniz nasıl doluyum

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

İrfan mektebini seçtim,

Sınav verip sınıf geçtim,

Dost elinden dolu içtim

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

Böyle bizim hallerimiz

Keman tutar ellerimiz,

Nefes söyler dillerimiz

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

Derviş Kemal dilim dilim

Rıza lokması yiyelim

Hep birlikte Hüü diyelim

Haydar-ı Kerrar aşkıyla.

Vardır Bizim Yolumuzda

İnsana ne gerekliyse

Vardır bizim yolumuzda.

Kişi Hakk'a hevesliyse,

Vardır bizim yolumuzda.

Yolu aramaktır koşul,

Sen de ara bu yolu bul.

Erdem için gerçek okul

Vardır bizim yolumuzda.

Muhammed'le Şahı Merdan,

Zebur, Tevrat, İncil, Kur’an,

Akıl, mantık, ilim, irfan

Vardır bizim yolumuzda.

Biz bilmeyiz yalan, hile,

Gerçeği getirdik dile.

Derviş Kemal Tanrı bile

Vardı bizim yolumuzda.

Derler Bize

Hazzı gönüllere giren,

Dostluk gülü derler bize.

Dosttan dosta haber veren,

Seher yeli derler bize.

Yalan görsek savuşuruz,

Gerçeklere kavuşuruz,

Doğruları konuşuruz,

Hakk’ın dili derler bize.

Kah asıldık, kah yüzüldük,

Can verirken dahi güldük,

Bir zamanlar deniz böldük,

Ondan deli derler bize.

Erdem yollarını bulduk,

Halk yanlısı insan olduk,

Nice gönüllere dolduk,

Çağdaş veli derler bize.

Derviş Kemal arza geldik,

Önce kendimizi bildik,

Kırklar meydanında öldük,

Canlı ölü derler bize.

Beyhude

Dinin ilkesinden hisse kapmazsan,

Müslüman ve İslam olmak beyhude

Tasavvuf yönünden yorum yapmazsan,

Sadece kulaktan dolmak beyhude.

Hocanın fikriyle beraber isen,

Arapça okumak yeter der isen,

Kuran’ı Kerim'den bihaber isen,

Körce dine bağlı olmak beyhude.

Gayri meşru işler, Hakk’tan saklanmaz,

Kötü kişi Hakk indinde aklanmaz.

Vicdan pası, akar suyla paklanmaz,

Kalp kirliyse abdest almak beyhude.

İnsanlara tuzak kuranlar için,

Haksızlıkla vurgun vuranlar için,

Bu dünyada gönül kıranlar için,

Oruç tutup, namaz kılmak beyhude.

Derviş Kemal ne söylesen az olur,

Hak yolundan çıkan kişi yoz olur.

Ariflere sivrisinek saz olur,

Cahillere davul çalmak beyhude.

Gelme

Bizim Cemimize kolay girilmez,

Nefsine uyarak azmışsan gelme.

Bu cemde kimseye ödün verilmez,

İnsanlık yolundan yozmuşsan gelme.

Ummanlar dururken dalma göllere,

Yolundan yozup da düşme dillere.

Çıkarın uğruna, şayet ellere,

İftira kuyusu kazmışsan gelme.

İnsanlık yolunda bir ünvan kazan,

Mutluluk bulur mu şuurun bozan.

İster bir Âşık ol, istersen ozan,

Gerçeğe aykırı yazmışsan gelme.

Derviş Kemal der ki kulak ver bana,

Ben tavır koymuşum gerçekten yana,

Doğruyu, güzeli söylerim sana,

Bu gerçek sözlere kızmışsan gelme.

Bizde

Manevi açıdan gayet zenginiz,

Can gözü açılıp bakanlar bizde.

İlimden, irfandan yana enginiz,

Erdemli, bilinçli dekanlar bizde.

Oniki dekanın rektörü Merdan,

O’dur üstad, O’dur konuşan Kur’an.

Kabe’yi ziyaret misali her an,

Gönülden gönüle akanlar bizde.

İkrar abdestini alanlar biziz,

Halka namazını kılanlar biziz,

Ömrünce oruçlu olanlar biziz;

Nefsini zindana tıkanlar bizde.

Güvercin donuna girip uçarız,

Şu koca dünyaya ışık saçarız,

Zemheri ayında çiçek açarız,

Gülleri ambere kokanlar bizde.

Derviş Kemal der ki takatım yetmez,

Bizdeki varlıklar saymakla bitmez.

Erenler menzile at ile gitmez,

Burak'sız Miraca çıkanlar bizde.

Yılın Anaları

Tarlada çalışan kadınlar var ya,